Karin

‘Mijn kleine meid komt hier soms op bezoek. Ze wil dan altijd graag zien waar mama werkt. Ik probeer zo normaal  mogelijk tegen haar te doen, probeer vooral niet te huilen. Ik wil haar niet van streek maken. Om haar weer bij me weg te krijgen zegt Esther altijd dat ze naar de Mac gaan, of iets anders leuks gaan doen. Dan gaat ze graag weer mee, ze geeft me een kus en zegt gedag. Ik huil pas als ze uit zicht is, ik huil dan zo lang dat het pijn doet. Ik mis haar zo.

Bij Patrick en Esther vraagt Naomi vaak naar haar papa en mama. Ook zegt ze soms iets over de dag dat ik opgepakt ben. Ze zegt dan dat ze allemaal glas hoort. Esther zegt dan dat dat een ongelukje is geweest. Als ik zoiets hoor dan kook ik bijna van binnen, mijn dochter weet er nog veel van en ik wil niet dat ze hier last van krijgt! Ik wil dat ze normaal opgroeit en niet met een trauma. Toen ons huis verkocht moest worden hebben Patrick en Esther haar kamer in hun huis nagebootst. Ze hebben haar spulletjes opgehaald zodat ze iets vertrouwds bij zich heeft. Ook vraagt Naomi soms hoe het komt dat Patrick gaat werken en wél thuiskomt terwijl papa en mama werken en nooit thuiskomen.’