Halina

‘Hoe klein mijn dochtertje ook is, ze voelt mijn verdriet aan. Ze ziet dat ik het moeilijk heb, ook al probeer ik mijn tranen te verstoppen. Gelukkig heeft ze het heel goed bij mijn ouders. Die verzorgen haar goed en geven haar alles wat ze nodig heeft. Ook sta ik achter de manier waarop ze haar opvoeden. Ik ben blij dat ik me daar op dit moment geen zorgen over hoef te maken. Wel maak ik me zorgen over de toekomst. Mijn ouders zijn al wat ouder en hebben problemen met hun gezondheid. Ik vraag me af wie er voor Nina zorgt wanneer zij ziek worden en de zorg niet meer op zich kunnen nemen.

Mijn grootste angst is dat ik lang moet zitten en dat Nina, wanneer ik bijvoorbeeld over tien jaar vrijkom, al elf jaar oud is en ik haar niet heb zien opgroeien! Ze zal me niet als moeder accepteren, niet naar me willen luisteren en geen respect tonen, omdat ik uit de gevangenis kom. Ik ben bang dat ze me verwijt dat ik er al die jaren niet voor haar ben geweest. De onzekerheid die er nu is, daar kan ik echt niet tegen! Hoe lang moet ik hier nog zitten? Die vraag gaat steeds in mijn hoofd om.’